Storythai

ไม่เข้าใจเลยว่าเวลาที่เราอยู่คนเดียวแล้วเราจะต้องเหงาด้วย

ไม่เข้าใจเลย . . . หรือว่าพระเจ้าสร้างความเหงามาคู่กับความรักเสมอนะ

อยากมีความรักที่แท้จริงซักครั้งในชีวิต รักที่ไม่ต้องการอะไร

ไม่ต้องการร่างกาย  ไม่ต้องการเงินทอง ไม่ต้องการสิ่งของฟุ่มเฟือย (อีกมากมาย)

จะมีมั๊ยน้าาาา  ...................................................................

วันนี้ไม่ได้สนว่าใครจะมาเม้นมั๊ย ใครจะอ่านมั๊ย

ขอบคุณพี่กุ๊กมากนะคะ เวลาที่เข้าไปในไดอารี่ของพี่กุ๊กทีไรอบอุ่นทุกครั้ง

ครอบครัวไดอารี่ของพี่กุ๊กอบอุ่นที่สุดเลย ขอบคุนเพื่อน ๆ พี่น้องสตอรี่ไทยทุกคนที่มีความจริงใจให้กัน

อยากมีความรักที่มีอย่างจิงใจ  อยากได้สายตาที่รักเราจากใจจริง

เวลามองคู่อื่นเค้าได้รับความรักอย่างนั้นความรักที่อบอุ่นที่เราโหยหามาทั้งชีวิต

ความรักที่แม้ว่าพ่อกับแม่ก็ไม่เคยให้  ...  อยากได้อย่างนั้น

วันนี้สับสน สับสนทุกสิ่งทุกอย่าง

ไม่อยากหายใจแล้ว เบื่อ อยู่ดี ๆ ก็เศร้า อยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหล

ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย

ความจริงใจเป็นยังไงเหรอคะ   รักแท้เป็นยังไงมีจริงอยู่มั๊ยบนโลกนี้

ไม่ได้ทะเลอะกันแต่วันนี้แค่สับสน

P.s.

- อยากจะเชื่อว่ารักแท้มีจริง

- อยากจะเชื่อว่าเธอรักชั้นจริง

- อยากจะเชื่อว่าพ่อกับแม่รักเรา (ถ้าพ่อกับแม่ไม่มีหนูโลกนี้คงมีอะไรดีกว่านี้อีกมากมาย)

- อยากไปอยู่ให้ไกล ๆ

ขอบคุนทุกคนนะคะที่อ่าน และขอบคุนทุกคนที่เข้ามาและผ่านไป

ไม่เข้าใจเลยว่าเวลาที่เราอยู่คนเดียวแล้วเราจะต้องเหงาด้วย

ไม่เข้าใจเลย . . . หรือว่าพระเจ้าสร้างความเหงามาคู่กับความรักเสมอนะ

อยากมีความรักที่แท้จริงซักครั้งในชีวิต รักที่ไม่ต้องการอะไร

ไม่ต้องการร่างกาย  ไม่ต้องการเงินทอง ไม่ต้องการสิ่งของฟุ่มเฟือย (อีกมากมาย)

จะมีมั๊ยน้าาาา  ...................................................................

วันนี้ไม่ได้สนว่าใครจะมาเม้นมั๊ย ใครจะอ่านมั๊ย

ขอบคุณพี่กุ๊กมากนะคะ เวลาที่เข้าไปในไดอารี่ของพี่กุ๊กทีไรอบอุ่นทุกครั้ง

ครอบครัวไดอารี่ของพี่กุ๊กอบอุ่นที่สุดเลย ขอบคุนเพื่อน ๆ พี่น้องสตอรี่ไทยทุกคนที่มีความจริงใจให้กัน

อยากมีความรักที่มีอย่างจิงใจ  อยากได้สายตาที่รักเราจากใจจริง

เวลามองคู่อื่นเค้าได้รับความรักอย่างนั้นความรักที่อบอุ่นที่เราโหยหามาทั้งชีวิต

ความรักที่แม้ว่าพ่อกับแม่ก็ไม่เคยให้  ...  อยากได้อย่างนั้น

วันนี้สับสน สับสนทุกสิ่งทุกอย่าง

ไม่อยากหายใจแล้ว เบื่อ อยู่ดี ๆ ก็เศร้า อยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหล

ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย

ความจริงใจเป็นยังไงเหรอคะ   รักแท้เป็นยังไงมีจริงอยู่มั๊ยบนโลกนี้

ไม่ได้ทะเลอะกันแต่วันนี้แค่สับสน

P.s.

- อยากจะเชื่อว่ารักแท้มีจริง

- อยากจะเชื่อว่าเธอรักชั้นจริง

- อยากจะเชื่อว่าพ่อกับแม่รักเรา (ถ้าพ่อกับแม่ไม่มีหนูโลกนี้คงมีอะไรดีกว่านี้อีกมากมาย)

- อยากไปอยู่ให้ไกล ๆ

ขอบคุนทุกคนนะคะที่อ่าน และขอบคุนทุกคนที่เข้ามาและผ่านไป

หลังจากหายไปนานก็คิดได้ว่าน่าจะอัพได้แระ

หายไปทัวร์คนแก่มาแหละ  แบบว่านาน ๆ พ่อกับแม่จะมีเวลาพาไปเที่ยว อิอิ

อันดับแรกไปวัดหลวงพ่อโสธรที่ จ. ฉะเชิงเทรา (ใกล้บ้านหน่อย) 

ก่อนอื่นเลยนะไปกับพ่อ -  แม่ – พี่รี(ญาติ)แล้วก็กิ๊บเองที่ไปเนี่ยเพราะว่าไปแก้บนให้ย่า

ไปดูรูปกันนะ  ร้อนสุดขั้วเลยหล่ะ

แล้วก็อาทิตย์ต่อมาไปวัดหลวงพ่อทันใจที่ จ.ตาก ไปตอนที่พายุนาร์กีสเข้าพม่าพอดีเลย

ตอนขับรถไปฝนตกตลอดทางเลยออกจากบ้านเที่ยงคืนกว่าแระ  ไปถึงวัดก็ประมาณ 06.30น.ได้

ไปกับลุง ป้า พี่รี พ่อ แม่ แล้วก็กิ๊บเอง  เซ็งเอา Mu7 ของพี่ไป  นั่งแล้วเมารถเป็นบ้าเลย

ที่ไปเพราะว่าพ่อไปแก้บนกับหลวงพ่อทันใจว่าให้ย่าปลอดภัยจากการผ่าตัด

นี่ก็ใกล้จะต้องผ่าอีกรอบแระ เซ็ง !! 

วันที่ไปวัดหลวงพ่อทันใจฝนตกก็เลยมีคนมาน้อย ไม่งั้นคนมาเพียบ

ต่อมาก็เลยไปเที่ยวที่เจดีย์ยุทธหัตถีใกล้ ๆ กับวัดหลวงพ่อทันใจนั่นแหละ

จากฝนที่ลงมาปรอย ๆ ตอนนี้เริ่มหนักแล้วหล่ะ

เป็นการเที่ยวที่เปียกปอนที่สุดเท่าที่เที่ยวมาเลย

จะเรียกว่า “ทัวร์ทรหด” ก็ได้นะเนี่ย

หลังจากนั้นขากลับป้าอยากจะไปเที่ยวตลาดชาวเขามูเซออีก

ก็ขับรถไป 28 กม. ที่ทรหดสุด ๆ สำหรับกิ๊บ

เพราะทั้งขับขึ้นเขาคดไปคดมา ฝนก็ตก ดินถล่มอีกต่างหาก

สุดยอดไปเลย !!

พอขึ้นไปถึงมีชาวเขามาขายของอยู่ไม่กี่คน เพราะว่าวันนี้ฝนตก

เป็นอันว่าเซ็งไปตาม ๆ กันเลย  เฮ้อ . . .

แม่ก็ได้ฤกษ์ซื้อของ ซื้อยอดมะระแม้วมา 5 กิโล (พระเจ้า!!!!!)

บ๊วยสดอีก 3 กิโล แม้งไม่หร่อยเลย(ขอบ่นหน่อย)

ด้วยการที่แม่ซื้อยอดมะระแม้วมาเยอะนี่เอง

ทำให้พวกเรา 3 คน ต้องกินผัดยอดมะระแม้วอยูเป็นเวลา 4 วัน

กินทุกมื้อและทุกโอกาสที่จะกินได้

นี่ขนาดว่าเน่า ทิ้งไปบ้างแล้วนะเนี่ย เฮ้อ (ก็ความสุขของแม่ห้ามไม่ได้)

ต่อมาก็ไปไหว้พระพุทธชินราชที่ จ.พิษณุโลก

คนเยอะมากเลยเค้าบอกกันว่าที่นี่เมี่ยงอร่อย

ไปเจอเมย์ เฟื่องอารมณ์ด้วยแหละ สวยดี >_<’

ซื้อเมี่ยง(ใบไม้อ่ะ) มาเต็มรถเลยแบบว่าซื้อมาจนไม่มีที่จะนั่งเลยหล่ะ

เยอะเว่อร์ สิ้นเปลือง ทำไรไม่ได้เช่นเคย เพราะ(ความสุขของแม่)

จากนั้นขากลับก็ไปกินข้าวกลางวันตอนบ่าย 3 ที่นครสวรรค์

จากนั้นก็ตรงกลับชลบุรีกัน

พี่แม้งขับช้าถนนก็ไม่มีรถขับแค่ 80-90 ช้าจัง !!

ถ้าขับได้ลงไปขับแล้วรอก่อนแล้วกันคราวหน้ารับรองขับเองแน่ ฮึ!!

พอแระทริปนี้เหนื่อยจัง

 รูปนี้เป็นรูปแมวเหมียวที่กิ๊บเลี้ยงไว้ที่บ้านแต่ว่าแม่ไม่ให้เลี้ยงหล่ะ

ชื่อว่า เหมียวเหมียว น่ารักมากเลยเดี๋ยววันไหนจะเอารูปเหมียวเหมียวมาให้ดูอีกนะคะ

 สุดท้ายนี้ขอ P.s. ให้คนหลายใจหน่อย

ว่าเค้ารักนะ

 แถมอยากถ่าย